1 min to read

Βιβλιοπροτάσεις και Μικρές Προσωπικές Συναντήσεις

Βιβλία που μας άγγιξαν το 2025

Featured image

Αυτό το site είναι, για μένα, ένας τόπος συνάντησης. Συνάντησης κάποιων από τα ενδιαφέροντά μου, αλλά κυρίως συνάντησης με όσους και όσες διαβάζουν όσα μοιράζομαι εδώ. Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες βιβλιοπροτάσεις. Όχι μόνο ως τίτλους, αλλά και ως εμπειρίες· ως αναγνώσεις που άφησαν μέσα μου σκέψεις και συναισθήματα.

Ο χορός των μεγάλων μητέρων – Clarissa Pinkola Estés

Το πρώτο βιβλίο που μου έρχεται στο μυαλό είναι Ο χορός των μεγάλων μητέρων της Clarissa Pinkola Estés. Είναι από εκείνα τα βιβλία που θα ήθελα να λαμβάνω ως δώρο — και γι’ αυτό το επιλέγω συχνά ως δώρο για ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά. Ανθρώπους στους οποίους θα ήθελα να δώσω την ευκαιρία να σκεφτούν, να νιώσουν και να βιώσουν έστω ένα μέρος από όσα ένιωσα κι εγώ διαβάζοντάς το.

Πρόκειται για ένα έργο που μιλά για τη γυναικεία φύση — όχι ως κάτι στατικό, αλλά ως μια διαρκή κίνηση μέσα στον χρόνο. Γυναικείες φάσεις ζωής που συναντιούνται, συνομιλούν, αλληλεπιδρούν. Εμπειρίες και συναισθήματα που περνούν από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας έναν άτυπο, αλλά βαθιά ουσιαστικό διάλογο.

Σε καλεί να σταθείς, να αναγνωρίσεις κομμάτια του εαυτού σου, αλλά και να δεις τη γυναικεία ταυτότητα ως συλλογική μνήμη και σοφία.

Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου – Édouard Louis

Ένα εντελώς διαφορετικό, αλλά εξίσου δυνατό βιβλίο είναι το Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου του Édouard Louis.

Ένας άνθρωπος συνομήλικός μου μιλά αυτοβιογραφικά για τη σχέση του με τον πατέρα του. Μια σχέση γεμάτη αντιφάσεις, που γεννά αμφιθυμικά συναισθήματα — άλλοτε τρυφερά, άλλοτε σκληρά, συχνά ακραία. Μέσα από την αφήγησή του, ξεδιπλώνεται όχι μόνο μια προσωπική ιστορία, αλλά και ένα κοινωνικό πλαίσιο που επηρεάζει βαθιά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η αίσθηση της ανάγνωσης μοιάζει με το να διαβάζεις ένα ημερολόγιο ή να κοιτάς μέσα από μια κλειδαρότρυπα τη ζωή κάποιου άλλου. Μια ζωή που μπορεί να φαίνεται πολύ διαφορετική από τη δική σου — ή και όχι τόσο. Και ίσως αυτό είναι που κάνει το βιβλίο τόσο δυνατό: η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «ξένο» και το «οικείο».